Au!

Ons hele leven draait zo’n beetje om bezoeken aan Darwin, beslissingen over puppycursus en dekreuschap, aankopen van een riem en een bench. Maar de pijn in mijn schouder wordt niet veel minder. Ik meld me keurig iedere keer bij de fysio. En die doet zijn best verbetering aan te brengen. Vandaag is hij in een recalcitrante bui. ‘Ik moet je pijn gaan doen!’, kondigt hij aan. Ik antwoord stoer dat ik geen watje ben. En dat ik heus wel wat kan hebben. Hoeveel erger kan het zijn dan de pijn die ik nu heb? Nou, dat kan dus inderdaad. De tranen rollen over mijn wangen, terwijl ik probeer ‘gewoon’ door te ademen. Als hij er eindelijk genoeg van heeft, voelt mijn arm aan alsof er een ballon in zit. ‘Het moest echt even’, verontschuldigt hij zich. ‘En ook morgen kun je je nog wat beroerd voelen.’ Hij ziet de verdrietige blik op mijn gezicht. ‘Morgen ben ik jarig.’ Zijn lach maakt mijn humeur niet veel beter. ‘Dat is echt toevallig: ik ook!’, licht hij toe. Hij maakt een nieuwe afspraak en wenst ons een fijne verjaardag met mooi weer. ‘En niet al teveel pijn’, voeg ik eraan toe. Als de bekende boerin. Maar dan eentje die bijna jarig is.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s