Sneeuwpret?

‘Kijk, en dat is Marcus’, zeg ik tegen mijn nichtje en zwaai naar de sleepliftjongen die we hier ook al twintig jaar begroeten. Eigenlijk allang sleepliftman dus. Hij zwaait vrolijk terug. ‘Dankzij al die sneeuw hebben wij hier volop werk en dus inkomen’, zegt hij. Mijn nichtje is minder enthousiast. Ondanks de overduidelijke genen van beide kanten moet ze niet veel hebben van al die kou. Dan zie ik haar vader op me af komen. Te laat merk ik dat hij een enorme pluk sneeuw in zijn hand heeft die even later in mijn haren zit. Ik gil en probeer weg te komen, maar ik heb geen schijn van kans. Het traditionele sneeuwgevecht (redelijk eenzijdig) is gestart. Dan horen we een kind huilen. Heel hard. Ze is volledig van streek, ervan overtuigd dat haar vader haar favoriete tante probeert te vermoorden. We staken ons gevecht onmiddellijk en proberen haar te troosten. ‘Het was maar een grapje van papa!’ Tevergeefs. Als mama haar uiteindelijk overneemt, krijgen we allebei op ons kop. ‘Zo vindt ze de wintersport nooit leuk.’ Bedremmeld druipen we af. Maar niet voordat ik het laatste woord uitspreek: ‘Hij begon!’ Heb ik toch nog gewonnen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s