Goede voornemens

De schor- en heesheid waar ik sinds kerstavond al last van heb, wordt steeds erger. Mijn nieuwjaarswensen op kantoor zijn nauwelijks verstaanbaar. Als ik de dokterassistente aan de lijn heb, lijkt het haar toch beter even langs te komen. En daar zit ik dan, in een overvolle wachtkamer. Een blonde vrouw die met twee kleuters binnenkomt, moppert hardop dat ze eigenlijk voorgelaten zou moeten worden met een ziek kind. Die rennen echter door de wachtruimte alsof het een speelplaats is. Ze gooien brochures op de grond en knallen met de deur van de wachtkamer. Er wordt dan ook niet gereageerd, je zit daar zelf ook niet voor je lol. Er zijn drie artsen aanwezig, maar ze hebben niet veel haast. Als ik na vijf kwartier bijna aan de beurt ben, zegt de man naast me: ‘Heb jij goede voornemens gemaakt?’ Ik glimlach en schud mijn hoofd (bij gebrek aan een verstaanbare stem). Hij lacht ook. ‘Ik wel. Ik wil dit jaar meer geduld opbrengen. Jammer dat het me maar anderhalve dag is gelukt!’

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s