Zie ik toch weer een muis!

Dringend verzoek aan mijn moeder om dit artikel niet te lezen. Het gaat namelijk over muizen. En het wordt als altijd beeldend verteld. ‘Kijk eens naar de televisie’, zeg ik op een rustige toon tegen Manlief (Wat zei ik nou, mam?! Niet lezen!) Naast de plant zit een bolletje muis op zijn gemakje de nieuwe vloerbedekking te bewonderen. Het is me een raadsel hoe hij daar is gekomen, want we hebben alle gaten en spleten vakkundig dichtgemaakt. Dachten we toch. Maar goed, hij zit er. En als hij uitgekeken is, loopt hij verder de woonkamer binnen. Manlief noch ik zijn bang voor muizen. Maar we hebben wel bezwaar tegen oneigenlijke bewoning. Dus terwijl Manlief een bakje uit de keuken haalt, hou ik ‘m in de gaten en uit de gordijnen. Met enig schuiven van de meubels lukt het ons hem te vangen. Buiten zetten we hem bij een rioolput neer: ‘Daar zitten vast heel veel soortgenoten’, zeg ik geruststellend tegen hem terwijl ik me omdraai en de straat weer oversteek. ‘Moet je nou kijken!’, roept Manlief vanaf de voordeur. Muis steekt achter me aan over naar onze kant. Huppelt de stoep op en maakt aanstalten om gewoon weer terug mee naar binnen te gaan. Met enige overredenskracht sturen we hem weg, naar de buren van de buren van de buren of zo. Dan sluiten we de voordeur (en kijken voor alle zekerheid of er nergens een kier zit. We zijn leuk, dat weten we. Iedereen is graag bij ons in de buurt. Maar we hebben nog nooit zoveel doortastendheid in zo’n klein formaat gezien!

Suprise

Het huis wordt langzaam wakker deze zondagochtend. Gisteren hebben we tot laat ‘niet aan Sinterklaas gedaan’ en ‘gewoon een heerlijk avondje gehad’. Schoonmama probeert de nieuwe logeerkamer uit, Manlief gaat richting badkamer en ik loop de keuken in om de ontbijttafel te gaan dekken. Als ik langs de woonkamer loop, zie ik vanuit mijn ooghoek de hardloopschoen van Manlief voor de kachel staan. Gevuld! Jubelend loop ik naar de badkamer, waar ik Manlief nog net onder de douche uit kan trekken. ‘Kom dan, kom dan, Sinterklaas heeft voor je gereden!’ Manlief trekt goedmoedig zijn badjas aan en loopt achter zijn huppelende vrouw aan terug naar de woonkamer. ‘Kijk dan, daar!’, zeg ik triomfantelijk terwijl ik naar de crimescene wijs. ‘Dat is niet mijn schoen, dat is de jouwe’, zegt Manlief rustig. Ik kijk nog eens. Door de verbouwing en nasleep is het een paar weken geleden dat ik de sportschoenen aantrok. En hij heeft gelijk. Ik duik op het pakje af en zie niet dat Manlief zich gierend van het lachen aan de deurstijl vasthoudt. Je zult ermee getrouwd zijn! Maar ik lach in dit geval toch het laatst, met een setje gloednieuwe iPhone-oortjes.