Bofferd

Snel knipper ik mijn tranen weg. En zie dan dat ook Manlief langs zijn ogen wrijft. We zitten naar de kerstspecial van ‘All you need is love’ te kijken. En net als de afgelopen twintig jaar zitten er weer een paar bijzondere momenten tussen. Ik heb een huizenhoog respect voor mensen die een lange afstandsrelatie in stand weten te houden. Zelfs met de hedendaagse mediamogelijkheden. Zo studeert mijn petekind een jaar in Engeland. Ze kletst wat af met haar moeder via Facebook. Maar het is niet hetzelfde als een knuffel. Zeker met kerst. Als Robert midden in de nacht aanbelt bij een meisje en haar vraagt om mee te gaan naar Noorwegen, weten wij natuurlijk allang hoe laat het is. Net als zij zelf waarschijnlijk. Maar toch: het verhaal, de sfeer, de spanning. Overmoedig zeg ik tegen Manlief dat wij voortaan ook open doen als ’s nachts de bel gaat! Waarop Manlief nuchter als altijd vraagt: ‘En wie wil je daar dan gaan ontmoeten?’ Verbluft zwijg ik. Hij is natuurlijk gewoon bij mij in de buurt. En onze ouders, broers, zus, familie en vrienden wonen allemaal binnen maximaal anderhalf uur rijden. Ik peins en peins. Maar kan niemand vinden die graag gezien maar te ver weg woont. Opgelucht kijk ik hem aan. ‘Oke’, geef ik toe: ‘We doen niet open. Het zal toch wel belletje trekken zijn net als altijd.’ Om dan de discussie te besluiten met ‘Wat ben ik toch een ongelooflijke bofferd!’ Hem sprakeloos over zoveel positivisme achterlatend.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s