Praktisch

Een beetje bedrukt kijk ik Manlief aan. Ik heb weer eens spreekwoordelijk stevig mijn vingers gebrand. Wilde iemand helpen. Maar was weer te eerlijk. Niet voor het eerst. En waarschijnlijk ook niet voor het laatst. Een bevriend collega zei hoofdschuddend: ‘Je speelt niet met vuur. Je trekt vuur aan!’ Maar ik bedoel het zo goed! Dan zeg ik: ‘Misschien moet ik er gewoon mee ophouden. Vaker mijn mond houden. Wat meer relativeren. Mensen hun eigen fouten laten maken.’ En voeg er vastberaden aan toe: ‘Wat zal ik dan een mooi mens worden, hè!’ Maar Manlief schudt glimlachend zijn hoofd. ‘Je bent al een mooi mens’, zegt hij, terwijl hij een kus op mijn voorhoofd drukt. ‘En je moet niet willen veranderen.’ Ik glimlach gerustgesteld terug. En hoor hem terwijl ik naar de keuken loop nog net mompelen: ‘Een paar ovenwanten aantrekken helpt al een heleboel!’