Onvergetelijk

‘Ik wil je even iets leuks vertellen’, zegt een collega. We kunnen het goed met elkaar vinden. Dus ik ben benieuwd naar haar verhaal. ‘Je weet hoe bijzonder ik jouw hobbies vind’, vervolgt ze. ‘Je bakt voor iedereen, je hebt je eigen kerstfeestje, je straalt als je over Disneyland Parijs praat. Ik vind dat leuk, want ik heb dat allemaal zelf niet.’ Ik geniet zichtbaar en luister ingespannen naar de rest. ‘Maar goed. Gisteren was ik op de sportschool. Alles helemaal in kerstsfeer. Iedereen blij, alleen ik dus wat gematigder. Het is zoals het is. Maar toen begon ik over jou te vertellen. En je zult het niet geloven! Iemand zei: “ik denk dat ik weet wie dat is!” We kennen elkaar nauwelijks, ze weet alleen bij welk bedrijf ik werk. Maar ze noemde dus jouw naam!’ Ik schiet in de lach en als ze vervolgens vertelt wie dat zei, knik ik heftig. ‘Die ken ik inderdaad. Die heeft jaren geleden een tijdje bij ons gewerkt. Wat goed!!’ We kletsen nog even en gaan dan weer aan de slag. Nog genoeg te doen voor het einde van het jaar. Maar inderdaad erg leuk om te horen dat ik een onvergetelijke indruk heb gemaakt.

Advertenties