Suprise

Het huis wordt langzaam wakker deze zondagochtend. Gisteren hebben we tot laat ‘niet aan Sinterklaas gedaan’ en ‘gewoon een heerlijk avondje gehad’. Schoonmama probeert de nieuwe logeerkamer uit, Manlief gaat richting badkamer en ik loop de keuken in om de ontbijttafel te gaan dekken. Als ik langs de woonkamer loop, zie ik vanuit mijn ooghoek de hardloopschoen van Manlief voor de kachel staan. Gevuld! Jubelend loop ik naar de badkamer, waar ik Manlief nog net onder de douche uit kan trekken. ‘Kom dan, kom dan, Sinterklaas heeft voor je gereden!’ Manlief trekt goedmoedig zijn badjas aan en loopt achter zijn huppelende vrouw aan terug naar de woonkamer. ‘Kijk dan, daar!’, zeg ik triomfantelijk terwijl ik naar de crimescene wijs. ‘Dat is niet mijn schoen, dat is de jouwe’, zegt Manlief rustig. Ik kijk nog eens. Door de verbouwing en nasleep is het een paar weken geleden dat ik de sportschoenen aantrok. En hij heeft gelijk. Ik duik op het pakje af en zie niet dat Manlief zich gierend van het lachen aan de deurstijl vasthoudt. Je zult ermee getrouwd zijn! Maar ik lach in dit geval toch het laatst, met een setje gloednieuwe iPhone-oortjes.