It’s raining again

La Quinta Inns & Suites, Charlotte in North Carolina

Toen we gisteren het restaurant verlieten, bleek het te regenen. En niet zo heel zachtjes ook: de straten stonden blank. We waren doornat alleen van het in en uit de auto stappen. En bij daglicht was het niet veel beter. We mogen absoluut niet klagen; dit is de derde dag met regen deze vakantie. Maar er stonden allerlei outside-activiteiten op de planning. ‘Tijd voor plan B’, zou Barbara zeggen die in New York hetzelfde meemaakte. En dus reden we met een kleine omweg gelijk naar de volgende overnachtingsplaats. Waar we precies op tijd arriveerden voor de eerste middagvoorstelling van ‘Moneyball’ in de plaatselijke bioscoop! Daar kunnen ze in Nederland nog wat van leren: $ 5 per persoon voor een royale relaxfauteuil. De film met Brad Pitt en Philip Seymour Hoffman in de hoofdrollen gaat over een waargebeurd verhaal in baseball. En ook de Boston Red Sox en het Fenway stadion kwamen erin voor. Leuk als je daar twee weken geleden (alweer) zelf liep. De ontbrekende ondertiteling viel niet op, ik kon het prima volgen. Toen we weer buiten stonden met een grote glimlach op ons gezicht, brak de zon door. En konden we inchecken in een prima hotel. Weer een dag in een gouden lijstje!

Advertenties

Muziek onderweg

Red Roof Inn, Asheville in North Carolina

Ik weet nog dat ik tegen Manlief zei: ‘We moeten ook muziek meenemen voor onderweg!’ En dus zitten er twee iPods en twee iPhones tjokvol muziek bij de bagage. Waarvan we er dus een in twee weken tijd een keer hebben gebruikt om te testen. We hebben namelijk een exclusieve radiozender bij deze auto die de perfecte muziek draait zonder commercials of onderbrekingen. Voornamelijk country. En hier krijgt een liedje ook gelijk meer betekenis. Willie Nelson zingt ‘On the road again’. John Denver vertelt over West Virginia, Blue Ridge Mountain en Shenandoah River in ‘Take me home, countryroads’. De Carpenters jubelen dat ze ‘on the top of the world’ zitten, terwijl wij vanaf Mount Washington 6000 ft naar beneden kijken. Het leven kan zo heerlijk zijn. Ik weet nu al wat ik ga zingen als ik weer voet op Nederlandse bodem zet: “I’ve had the time of my life!”

Wildlife so far

Comfort Inn & Suites, Troutville in Virginia

Even een kleine update voor de geïnteresseerden onder jullie.

* Deer: 4
* Bears: 3
* Chipmunks: 4
* Groundhogs: 2
^ Raccoons (dead): 18
* Bald eagles: 20
* Wild turkeys: 6
* Squirrels: > 100
* Pigeons: 45
* Unidentified birds: 800
* Ladybugs: 145
To be continued (hopefully).

Waterval

Comfort Inn & Suites, Troutville in Virginia

Gisteren kregen we een tip van een local over een prachtige waterval. Deze bestond uit zeven levels, maar als we alleen de eerste twee of drie niveaus haalden, was het al de moeite. We vonden de aangegeven route en het begin van de trail. En hij had niets teveel gezegd: prachtig! Het was nog erg vroeg, er waren maar een paar andere mensen. Bij ieder niveau keken we elkaar aan: ‘Nog een hoger!’ Langzaam werd het stil om ons heen. Toen ik een overhangende rots zag met daaronder een perfect hol, merkte ik pas hoe stil het was geworden om ons heen. En er zitten hier dus beren! Ik hield voor alle zekerheid het alarm bij de hand (met dank aan Natasja). Maar op wat vogels en chipmunks na hielden alle dieren zich schuil. Na bijna twee uur waren we weer bij de auto. Met nog meer foto’s als herinnering en een hoofd vol frisse berglucht.

De kers

Omni Hotels, Charlottesville in Virginia

Oké, nu we dan zo onder elkaar zijn, zal ik een geheimpje verklappen. Deze vakantie is niet alleen zo geweldig omdat we bijna vier weken van elkaar kunnen genieten in een prachtig land. Ook de waanzinnige herfstkleuren, de indrukwekkende steden en de aardige mensen alleen zijn niet voldoende voor het slagen van deze reis. De verrassingen die om elke bocht van de weg liggen, de echte cupcakes (veel inspiratie) en die slok koffie uit de beker met het dekseltje als we ’s ochtends net op weg zijn. Nee, het feit dat we om 9 uur ’s avonds in de hotelkamer zijn, no matter what. Niet omdat het anders te gevaarlijk wordt buiten. Nee, omdat dan de nieuwste aflevering van CSI New York wordt uitgezonden. Of CSI Miami. Of House. Ik zie ze tegelijkertijd met alle Amerikanen aan de Oostkust (Westkust paar uur later). En ik hoef niet een jaar of langer te wachten zoals in Nederland. Manlief kan nauwelijks kiezen uit alle sportzenders met foot- en baseball. Dus dat is nou net die kers op de slagroom van deze enorme heerlijke taart!

Pay it forward

Omni Hotels, Charlottesville, Virginia

We deinzen even terug. Het is vijf uur, tijd voor een drankje. En we hebben een leuke tent op het oog: Positively 4th Street. We zijn er gisteren al voorbij gelopen, maar toen leek het een yuppentent en erg donker. De menukaart op de ruit toont echter een bijzondere cocktail die ik wil uitproberen: Key Lime Pie. Maar we vallen midden in een bruiloft. Niettemin worden we snel gerustgesteld: het officiële deel is voorbij en ze borrelen gewoon na. Het restaurant gaat zo open en we zijn van harte welkom. We zakken neer aan de bar en duiken onder in het huwelijksgeluk. Ted en Ashley en hun gasten hebben het enorm naar hun zin. Wij ook! De cocktail is inderdaad zalig! En de sfeer geweldig. Steeds meer mensen komen binnen en we besluiten te blijven eten. Een paar feestgangers hebben al wat smalltalk uitgewisseld. Dan komt de fotograaf buurten. Geinterreseerd vraagt hij naar onze route. Hij heeft nog een heel goede tip: een grote waterval hier in de buurt die alleen bij de locals bekend is. Dan geeft hij zijn kaartje: Jon Golden. Hij reist zelf veel en wordt regelmatig verrast door de vriendelijkheid van mensen. En omdat hij dit gebaar graag doorgeeft, helpt hij ons nu met veel plezier. We bedanken hem en hij benadrukt dat we hem moeten bellen als er iets zou zijn. Dan nemen we afscheid. Positively 4th Street indeed!

Talenkennis

Omni Hotels, Charlottesville in Virginia

Manlief spreekt perfect Engels. Hij droomt volgens mij zelfs in die taal. Ik kom een heel eind, maar kan niet aan hem tippen. Daarnaast vind ik het ook lastig om hun accent over te nemen. En dus hoor je aan mijn uitspraak dat ik ‘niet van hier ben’. Meerdere mensen die we tegen komen, wagen een gok. Spaans, Hawaiaans, Duits en Schots worden genoemd. In Aaron’s Bookstore word ik aangesproken door een man. ‘I overheard you talking to your husband overthere. But my wife and I just can’t figure it out. Are you Danish or something?’ Om moedeloos van te worden. Dan stopt Manlief bij een tankstation. Een aardige meneer helpt ons. En maakt een praatje. Helemaal blij stap ik weer in de auto. ‘Het is gelukt!’, kwetter ik blij tegen Manlief. ‘Hij dacht dat ik een local was!’ Manlief lacht. Gunt me een paar momenten victorie. En zegt dan: ‘Hij zag de naam van deze staat op de kentekenplaat staan!’