Irene

Comfort Inn & Suites in Great Barrington, Massachusettes

Manlief zegt: ‘Moet je nu toch eens kijken!’ en ik sla een hand voor mijn mond. Een compleet huis ligt op z’n kant in de rivierbedding. Even verderop is een ander huis afgesloten van de buitenwereld. De brug ervoor is volledig weggeslagen. Weer wat verder ligt een auto op z’n kop tegen een boom. Total loss. Orkaan Irene heeft hier goed huisgehouden. We zien verschrikkelijke beelden. Maar ook strijdlust en veerkracht. Zelfgemaakte borden met teksten als “We’ve lost everthing. But we’ll be back!” In de villages worden hulpcentra opgericht. Hier kun je terecht voor hulp en worden de herstelwerkzaamheden gecoordineerd. Het asfalt ontbreekt op veel plaatsen maar overal wordt hard aan de weg gewerkt. Soms moeten we miles omrijden omdat de road closed is. Dan glimlach ik. Bij een verwoest huis staat een bord: ‘Everybody loves Raymond. But nobody likes Irene!’

Advertenties

Een dochter van haar vader

Equinox in Manchester, Vermont

‘Ik ben bang dat ik de afvoer heb gesloopt’, zegt Manlief als hij uit de badkamer komt. We zitten in een goed maar oud hotel. En ik had bij binnenkomst al gezien dat het een en ander een beetje gammel was. Mijn ouders hadden een doe-het-zelf-zaak. Mijn broer en ik weten dus hoe we onze rechterhanden moeten gebruiken. Dus ik duik onder de wasbak, frut wat hier en daar, en haak een stangetje weer rond een oogje. Opgelost. Een paar dagen later herstel ik de televisie door de losgeschoten antenne in te pluggen. En als de armleuning van de tuinstoel stuk blijkt, zie ik een afgebroken stukje op de grond liggen. Met wat creatief gepriegel is ook dat weer gerepareerd. Ach, het houd je bezig en geeft je ook een voldaan gevoel. En ik weet zeker dat als mijn moeder dit leest ze zal lachen. En zeggen: ‘Je bent echt een dochter van je vader. Die was ook altijd aan het klussen in de vakanties!’