Emotie-eten

Fireside Inn & Suites in Gilford, New Hampshire

Je ziet er niet veel van. Maar je merkt het wel. De Amerikanen hebben het moeilijk met de financiële crisis. Je hoort hen tegen elkaar praten in de ontbijtzaal. En als je iets koopt bij de kleine middenstander meen ik toch wat blijdschap op hun gezicht te zien. Ook wordt nadrukkelijk hard gewerkt voor een fooi. Zo gaf Manlief 2$ aan de parkmedewerker van Mount Washington. En die vertelde hem zelfs wat hij ermee ging doen nadat hij hem had bedankt: een biertje op onze gezondheid. Maar goed, waar ik dus met dit hele verhaal naartoe wil: we reden langs een tentje aan de rand van een grasveld. ‘Appels and pie’ stond op een bordje. En de oudere man die erbij zat keek zo overredend. Manlief had geen keuze, hij moest stoppen van mij. Alleen, toen ik terug liep bleek dat hij geen punten appeltaart verkocht. En ik was op dat moment al geïnformeerd dat Mrs. Smith deze speciaal voor mij had gebakken. En dat ze ook niet onverdienstelijk knuffeleenden haakte. Voeg daar een oude zwarte hond aan toe die mijn hand likte en ik kon gewoon geen ‘nee’ zeggen. Dus stapte ik even later de auto weer in met een hele appeltaart. Terwijl ik een grote hap nam, schudde Manlief zijn hoofd. ‘Je snapt toch wel dat dit puur emotie-eten is, hè!?’, zei hij. Ik knikte. Met een mond vol emotie-eten. En lekker!

Advertenties