Mount Washington

Fireside Inn & Suites in Gilford, New Hampshire

Manlief had het al gezegd. Het is niet eens zo’n heel hoge berg. Bijna 2000 meter. Maar Mount Washington is wel de hoogste van Noordoost USA. En dus wilden we naar de top. Je kon begeleid of met een treintje net als Stephen Fry in een documentaire ooit. Maar wij kozen voor eigen vervoer. Gewapend met instructies hoe we moesten rijden (in low gear always) en een sticker ‘This car climbed Mount Washington’ togen we op weg. De route was geweldig mooi. Soms ook spannend steil en nauw maar zo de moeite waard! Eenmaal aan de top vroor het een paar graden maar mede daardoor konden we 160 miles ver kijken. Helemaal over de staat Maine naar de oceaan! We hebben heel veel foto’s gemaakt en zijn toen weer terug gereden voor wat souvenirs. Want ook wij waren na de weg naar beneden best trots. We’ve climbed Mount Washington (het laatste stukje naar het visitor center dan).

Advertenties

Kleurenpracht

At Jefferson Inn, in Jefferson, New Hampshire

‘Kijk, daar, die boom! Zo rood dat het zeer doet aan je ogen! Gauw de auto aan de kant voor een foto!’ We zijn nog maar net op weg en al zwaar onder de indruk van de opduikende kleuren. Ik schiet foto na foto, soms door de autoruit omdat we niet kunnen stoppen zonder gevaar voor het andere verkeer op te leveren. Het is hier zo mooi. De bergen zijn nog niet zo heel hoog, maar er zijn prachtige vergezichten te bewonderen. De zon schijnt aan een wolkeloze hemel en het is een paar graden boven nul. Precies zoals het hoort te zijn. Als we pauzeren voor de lunch, eten we onze broodjes zelfs in de auto, uit de koude wind. Ik ben zo blij met de groothoeklens die Broer nog snel in mijn handbagage stopte. Zo kan ik in elk geval een poging wagen om al het moois op de gevoelige plaat vast te leggen. Er is eigenlijk maar een klein nadeel. Elke bocht in de weg levert een beter, mooier, spectaculairder beeld op dan de vorige. Dus eigenlijk kunnen we alle foto’s van vanochtend gewoon weggooien!