Freek goes Appalachian

Jefferson Inn, Jefferson, New Hampshire

Ooit kreeg ik van Overbuurman een witte knuffelmuis. We noemden hem Freek, naar zijn toenmalige huisbaas waar hij wel wat weg van had. Freek heeft een bijzondere eigenschap: hij is een heerlijk kussentje. Dus op de meeste reizen gaat hij mee. Toen we in 2008 de westkust van de USA bezochten, ontstond het idee om Freek te vereeuwigen bij de highlights. Freek in Alcatraz. Freek in Las Vegas. Freek in de Grand Canyon. Een wereldidee! Toen mijn collega emigreerde naar San Francisco, maakte ik voor het afscheidstijdschrift zelfs een storybook van Things to see, featuring Freek. Ook nu is hij weer van de partij. En heeft al menig reactie gekregen: ‘Oh, how nice!’ en ‘No really, I’ve never seen anything more adorable!’ Vanochtend mocht hij even bij Stephen King’s place poseren. Dat was wel een beetje spannend, want het hek is met allerlei enge beesten gedecoreerd. Maar hij heeft het overleefd. En vanavond mag hij weer in een eigen bed slapen! De meeste hotelkamers hebben namelijk twee kingsize bedden. En een beetje dank zijn we hem wel verschuldigd voor alle leuke foto’s!

Advertenties

Where everybody knows your name

At Fairfield Inn & Suites / Marriott in Bangor, Maine

Tijdens onze toeristische rit door Boston staat er naast allerlei historische mijlpalen en het Fenway Stadion een belangrijk hoogtepunt op onze agenda. De filmset van televisieserie Cheers! Het daadwerkelijke café bevindt zich natuurlijk ergens op een indoor filmset in Hollywood. Maar de buitenopnames zijn in Boston gemaakt. Als we via het park met waanzinnig veel eekhoorns (ze houden van M&M’s met gepofte rijst!) naar de bewuste locatie lopen, zien we de bekende vlag al van ver. Toeristische bussen rijden af en aan. In de kelder zit een hamburgercafe en boven is een souvenirwinkel. Verder vind je er niets van Sam Malone, Diane en Woody terug. Behalve herinneringen. Heel veel momenten van ‘och ja, dat is waar!’ De gevleugelde uitspraken van Norm, de felle repliek van Carla, de zoutjes van Cliff. Maar verder blijft het sentiment. We kijken rond en maken foto’s. Ik koop een paar ansichtkaarten van de begintune: ‘We win!’ Dan gaan we weer naar buiten. Waar Manlief verongelijkt mompelt: ‘En ze kenden mijn naam daar helemaal niet!’