Weg!

‘Doe dat nou niet!’ Mijn schoonzusje en ik reageren tegelijkertijd als mijn moeder mijn nichtje oppakt en op bed gooit. De jongste schatert het uit, de oudste kijkt beteuterd. Mijn moeder heeft weer flink last van haar schouder. De (nog) niet geopereerde schouder. En dan is zelfs zo’n vedergewichtje optillen geen handig idee. ‘Maar ze vindt het zo leuk’, sputtert ze nog even tegen. ‘Oma kan jou niet op bed gooien’, zeg ik tegen mijn nichtje. ‘Oma heeft een zere arm. Ga het maar aan oom Bart vragen’. Ze kijkt even nadenkend en klautert dan licht aarzelend van het bed. Ze vindt oom Bart nog een beetje spannend. Hij heeft een bril. Maar de verleiding is te sterk en dus horen we haar door het huis scharrelen, op zoek naar de broodnodige ondersteuning van het vermaak. ‘Ome Bart?’ klinkt het herhaaldelijk. Ze weet niet dat Manlief even naar de overkant is gelopen om frietjes te halen voor het avondeten. Als ze weer in de slaapkamer is aangekomen, zegt ze: ‘Ome Bart weg!’ En pakt een beer om mee te gaan spelen. Geen onvertogen woord over het mislopen van het zo gewaardeerde Peutergooien. Soms is het leven zo heerlijk eenvoudig.