Modelburger

Het valt me al heel lang op. Weken, misschien wel maanden. Een stukje verderop bij ons in de straat staat standaard een plas water op de stoep, vlakbij de straatrand. Ook als het al dagen droog en warm is (ja, ook deze zomer heeft het een paar keer dagenlang niet geregend!) Als mijn aandacht er voor de zoveelste keer naartoe getrokken is, zoek ik op internet de site van onze gemeente. ‘Wees een goed burger: meld verstoringen!’, staat er nadrukkelijk. Ze houden uiteraard onze stad scherp in de gaten. Maar ze kunnen niet elke ontbrekende stoeptegel of kapotte lantaarnpaal tijdig opmerken. Dat snap ik. En dus klik ik op de rubriek ‘stoep en straat’. En vul het veld ‘aanvullende informatie’ zo duidelijk mogelijk in. Als ik even later mijn mailbox bekijk, zit er al een antwoord van de gemeente in: het verzenden van mijn bericht is goed gegaan. Een uur later het tweede seintje: mijn melding heeft een referentienummer gekregen. En een dag later volgt de mededeling dat ik binnen drie werkdagen een inhoudelijke reactie krijg. Ook die belofte komen ze na: een medewerker van de gemeente laat weten dat ik niet bij hen moet zijn! Het gaat immers om water. Dus moet ik de waterleidingsmaatschappij maar bellen. Ik zucht. Ik weet helemaal niet of ik bij de waterleidingsmaatschappij moet zijn! Het kan toch ook de riolering zijn? Een verzakkende stoeprand? Of kaboutertjes? Ze zijn nog wel zo attent dat ze een telefoonnummer doorgeven. Als ik de toetsen heb ingedrukt, neemt een aardige mevrouw op. Ik licht toe dat ik ben doorverwezen door de gemeente. En vertel het verhaal. Ze zucht ook: ‘Dat hadden ze toch zelf ook even kunnen vertellen? Nu word u doorverwezen terwijl het niet eens uw eigen stoep betreft als ik u goed begrijp?’ Ik beaam en zij noteert alle gegevens. ‘We sturen deze week nog iemand langs!’, belooft ze. Ik lach: ‘Dat zou ik niet doen. Ze voorspellen de hele week regen en dan zie je het niet!’ Zij grinnikt en vertrouwt me dan toe: ‘Wij kennen een truukje. We weten wanneer het grond- of regenwater is. Niet verder vertellen, hoor!’ Ik beëindig met een prettiger gevoel het gesprek dan de emailwisseling met de gemeente. Twee dagen later wijs ik Manlief op de bewuste plek. ‘Kijk nou’, zeg ik verbaasd. ‘Overal ligt aangeveegd zand en de plas water is weg. Ze zijn al geweest! Wat goed!’ En met een opgewekte tred lopen we naar huis. Manlief en zijn modelburgervrouw.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s