Acupunctuur

Al zolang ik me kan herinneren, heb ik last van reisziekte. Ik zie het nog zo voor me: met het gezin naar Italië. Lees: talloze haarspeld-bochten. En ik maar uit het raampje hangen en overgeven. Een primatour hielp, maar die kun je ook niet onbeperkt slikken. Onze eerste reis naar de Verenigde Staten. Ik had me keurig aan het advies van de huisarts gehouden. Maar net voordat de landing werd ingezet, was het middel uitgewerkt. Mijn eerste voet op Amerikaanse bodem rook dus niet zo fris. Mijn moeder en ik beleefden een geweldige reis met trein en bus door Schotland. We hielden er naast heel veel herinneringen ook een goede vriend aan over. Maar weer was ik ziek, beroerd en misselijk. De reisleidster bracht uitkomst: seabands! Een bandje dat met behulp van een drukpunt reisziekte vermindert. Het hielp, grotendeels. Maar na een dag heb je wel pijnlijke polsen. Laat staan na een week. Dus toen ik las dat acupunctuur ook bij reisziekte kan helpen, zette het mij aan het denken. We gaan een lange reis maken, deels door de bergen. Het zal het plezier ten goede komen als ik niet weer uit dat raam hoef te hangen. Dus ik heb een afspraak gemaakt. Baat het niet, schaadt het niet. Als ik Manlief van het station haal en naar huis rijd, vraagt hij na een tijdje: ‘Wanneer was die eerste acupunctuurbehandeling ook alweer?’ Ik antwoord: ‘Komende maandag. Hoezo?’ ‘Nou’, zegt hij, ‘het viel me op dat je zo voorzichtig rijdt. En was bezorgd dat je als reactie nu wagenziek was.’ Ik schater het uit. Als ik weer op adem ben, leg ik uit waarom: ‘Er staat een tas met boodschappen achterin de auto. Maar die staat niet zo stevig. En er zitten ook eieren tussen. Vandaar!’