Nachtrust

Het is een eindje na middernacht en ik zit rechtop in bed. Op straat klinkt gegil: “Staan blijven! Staan blijven!” Als ik naar het raam ben gerend om te kijken wat er aan de hand is, zie ik aan de overkant ook gezichten. Bij de shoarmatent staan ze zelfs buiten. De straat staat vol politieauto’s en is beurtelings zichtbaar in blauw licht en grauwgrijze tinten. “Ik zei: Staan blijven!” De persoon in kwestie piekert er niet over! Hij rent voor zijn hachje. Tevergeefs: met een snoekduik werkt de politieagent hem tegen de grond. Even later staat de arrestant geboeid voorover tegen de arrestatiewagen geleund. Er wordt vakkundig gecontroleerd of hij wapens bij zich heeft. Hij straalt ongeïnteresseerdheid uit, maar dat kan een houding zijn. Dan komt een motoragent aangereden. Ik schater het bijna uit. Nooit geweten dat zijn helm als zwaailicht fungeert! Het ziet er écht niet uit. De zaken worden afgewikkeld en het portier wordt dichtgegooid. Iedereen vertrekt: naar het politiebureau, naar binnen of naar bed. Maar het duurt even voordat ik weer rustig genoeg ben om in slaap te vallen. Zoveel kabaal, is dat nou echt nodig ’s nachts? Ik ben benieuwd of er morgen een briefje in de brievenbus ligt: “Sorry voor de overlast! Maar we hebben ‘m!”

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s