Kleffe watjes

‘Nou, zo’n pretje is het voor mij ook niet, hoor!’, verzucht Manlief als ik voor de zoveelste keer zeg dat ik het helemaal niet leuk vind. Hij moet op zakenreis. Helemaal naar Hamburg. Het gebeurt incidenteel. Lees: nooit. Maar soms komt hij er dus niet onderuit, zoals dit keer. En sinds ik weet hoe leuk het met z’n tweeën is, vind het niet fijn om alleen thuis te zijn. Waar we overdag ook zijn, ’s avonds zijn we samen thuis. De laatste keer dat ik me kan herinneren een nacht alleen te zijn geweest, was tijdens zijn vrijgezellenavond! Alweer ruim zes jaar geleden. En toen hield Floppy me tenminste nog gezelschap. Sommige vrienden noemen ons ‘kleffe watjes’. Het zij zo. Ik slaap gewoon lekkerder als ik hem ergens in huis of in ons bed weet. Maar goed, de klant woont in Hamburg en wil hem zien. En dus trekt hij zijn nette pak aan en vertrekt. ‘Geniet er maar lekker van’, zei een collega die het gewend is. ‘Gewoon doen waar je zin in hebt.’ Dus ik trakteer mezelf op Babi Pangang, wat hij niet lekker vindt. Met een wijntje, omdat ik zo zielig ben. Ik spijbel een keer hardlopen. En werk nog een paar uur thuis door, wat normaalgesproken ook uit den boze is sinds ik op kantoor lange dagen maak. Daarna kijk ik naar een echte ‘tearjerker’ met tissues en chocola naast me op de bank. Kortom, ik profiteer van de situatie. Gelukkig is hij morgenavond weer thuis. Mijn eigen meneer Cottonball!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s