Lifter

Terwijl ik de oprit naar de snelweg opdraai, zie ik ‘m vanuit mijn ooghoeken staan. We zijn onderweg naar het ziekenhuis, mijn moeder en ik. Controle van haar schouderoperatie. Hij moet volgens zijn kartonnen bordje in een stad vlakbij ons einddoel zijn. ‘Zullen we ‘m meenemen?’, vraag ik mijn moeder? Ze knikt en ik schiet de berm in. De jongen holt naar ons toe met een rugzak en skateboard. Als we op de snelweg rijden, zeg ik: ‘Je ziet niet veel lifters meer tegenwoordig’. Hij knikt bevestigend. En zegt: ‘Terwijl iedereen die ik ken zo’n beetje lift’. ‘Misschien omdat je van die nare verhalen leest?’, opper ik. Hij kijkt verrast. ‘Zoals?’ ‘Nou’, vervolg ik, ‘moord, verkrachting, diefstal …’ Hij kijkt zo mogelijk nog verbaasder. Maar ja, dat zou ik ook doen als ik zoiets van plan was natuurlijk! Hij stelt zich voor: ‘Ik heet Rens en ik ben een heel aardige jongen die onderweg is naar vrienden in Amsterdam!’ Het half uurtje dat hij ons vergezelt, vliegt voorbij met gezellige verhalen. Als we hem bij een benzinestation achterlaten, wenst hij ons nog een fijne dag en zwaait. ‘Nou, dat viel mee’, zeg ik tegen mijn moeder. We vervolgen onze tocht en gesprek zonder noemenswaardige bijzonderheden. Als ik ’s avonds tegen Manlief vertel over mijn dag, kijkt hij even verschrikt. ‘Jullie met z’n tweetjes? En je neemt een vreemde vent mee? Je durft wel!’ Ach, we maken er geen gewoonte van natuurlijk. Maar dit was een leuke lifter. En je moet ook niet alles geloven wat ze in de krant schrijven natuurlijk.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s