Blijk van herkenning

‘Ik weet niet of het tot jouw taken als PA hoort’, zei Herman Pleij. ‘Maar ik heb nog niet gegeten. En ik zou echt wel iets lusten voordat ik het podium op ga.’ Ik kijk bedenkelijk. We hadden hongerige bezoekers vandaag, nagenoeg alles is op. Zelf had ik ook met grote moeite nog ergens een broodje gevonden. Dan klaart mijn gezicht op. Mijn collega’s en ik hebben een lange reis achter de rug. En dezelfde weg terug voor de boeg. Dus ik heb een picknickmand gevuld met allerlei lekkers in de auto staan. En zo hol ik een paar minuten later voor de zoveelste keer vandaag langs de tassencontrole richting parkeerweiland. Een paar mannen is onderweg naar het dorp. ‘Hoi’, roep ik enthousiast terwijl ik hen voorbij stuif. Ze groeten terug. Pas bij de auto besef ik dat het helemaal geen collega’s waren. Maar Gerard Kemkers en Pieter van den Hoogenband! Net op tijd reik ik Herman Pleij een krentenbol aan. Met volle mond betuigt hij zijn dankbaarheid: ‘Je bent PA van het jaar!’ Ik glimlach. Vind het heerlijk om voor anderen te zorgen. Nu alleen nog weten wie wie is!