Huisman

Manlief belt. Hij is op 10 km van zijn werk onherroepelijk gestrand. Er zit niets anders op dan terug naar huis te gaan en een vrije dag op te nemen. Even aarzel ik. Het is verleidelijk om samen te ‘spijbelen’. Maar de werkvoorraad denkt er heel anders over. En ik moet een beetje zuinig doen met mijn verlofuren. Dus wens ik ‘m spijtig een fijne dag toe. En vraag net voordat we de verbinding verbreken: ‘Zorg jij voor het eten dan’? Nu weten de insiders dat Manlief slechts twee zalige recepten kent. Een voor ovenschotel met spruitjes, waar ik dol op ben. En een voor chili, waarbij de vlammen uit je oren komen. Daar houdt het wel zo’n beetje mee op. Maar het gaat hier om kwaliteit, niet om kwantiteit. En dus verheug ik me urenlang op wat komen gaat. Als ik moe gewerkt de voordeur open, komen heerlijke geuren me tegemoet. Vergezeld van Manlief, die me vrolijk met een warme knuffel begroet. Hij heeft het huis ook nog even gestofzuigd. De parasol staat uit boven de tuinstoelen en een koel drankje staat al klaar. Ik laat alle stress van me afglijden en sluit mijn ogen, terwijl hij de laatste hand aan het eten legt. Huismannen. Ik zou eraan kunnen wennen. Heel snel!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s