Een jaar later

Mijn handen herinneren zich zijn kop nog tot in detail. De zachte oren, de stralende ogen die zo boos konden kijken als het nodig was. Als hij vond dat het nodig was. Zijn geur waait af en toe onverwachts weer in mijn neus: hij rook vreemd genoeg nooit naar hond. Soms naar dennen, als de trimster zich weer eens niet had kunnen bedwingen. Morgen is het een jaar geleden dat we afscheid moesten nemen. Een jaar dat veel langer duurde dan we ooit hadden verwacht. Een jaar dat veel sneller voorbij ging dan we kunnen bevatten. Het lijkt nog zo kort, hij zit nog zo in ons systeem. Maar we ademen weer. Tranen stromen nog steeds, maar minder vaak, minder wanhopig, minder scherp. Heel voorzichtig vinden we soms een andere hond ‘ook best leuk’. Nu is het nog te vroeg, maar wie weet in het najaar. We hebben vrij genomen morgen, Manlief en ik. Niet thuis tegen de muren omhoog door pijnlijke herinneringen. Maar hand in hand, samen een dagje weg. Ik glimlach dapper naar zijn foto. It’ll be allright. Just look over your shoulder. You’ll be in our hearts, always. Still always.*

* Phil Collins: You’ll be in my heart