Annabel

Vandaag een drukke dag. Voor een van mijn projecten moet ik naar onze vestiging in Zoetermeer. En aansluitend is er een première van het toneelgezelschap van mijn zwager in Utrecht. Na even puzzelen besluit ik met de trein te gaan en Manlief op Centraal te treffen. Overbuurman en Schoonmama rijden samen naar Utrecht. We verzamelen in ons restaurant. En na afloop rijden we met de auto mee terug. Als ik op het punt sta naar het station te gaan, bedenk ik dat dat stukje van de puzzel onhandig is. Het station is te ver om te lopen vanaf huis. En ik heb geen tijd meer voor de bus. Als ik onze auto of de fiets pak, is dat onlogisch ten opzichte van de terugreis. Moeten we ’s avonds laat nog langs het station om die op te halen. Dan zie ik buiten een kennis. Hij staat op het punt om te vertrekken met zijn auto. Ik sprint naar hem toe. Natuurlijk wil hij me even bij het station afzetten! Zo sta ik even later op het perron. Terwijl ik op de trein wacht, speelt een liedje door mijn hoofd: ‘Iemand zei: “dit is Annabel. Ze moet nog naar het station. Neem jij je wagen, dan haalt ze het wel …” Ik glimlach. Gelukkig haalde ik mijn trein wel!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s