Koekje van eigen deeg

In de kookwinkel op internet stond toch zo’n leuk apparaat! Je kan er hartstikke handig koekjes mee maken. En ik ben gek op koekjes! Dus na even nadenken ging ik overstag. Ik drukte op ‘bestelling verzenden’ en wachtte af. De werkelijkheid bleek zelfs nog mooier dan de plaatjes. Er zaten maar liefst 14 vormpjes bij. Ik kon nauwelijks wachten op het weekeinde. Vanochtend bij de wekelijkse boodschappen de benodigde ingrediënten in het wagentje gelegd. En toen aan de slag. In een mum van tijd rook het zalig in de keuken. Zelfs Manlief kwam op de geur af, terwijl hij normaal niet zo’n zoetekauw is. Het duurde niet lang. En het resultaat mocht er zijn! Het ene na het andere koekje verdween achter onze kiezen. Heerlijk! Via Twitter meldde zich allerlei collega’s die ‘toevallig maandag aanwezig zijn’. En of ik dus wat wilde bewaren! Maar toen. Toen ging de deurbel. Nog een pakketje. De verheerlijkte blik verdween langzaam van mijn gezicht. Ik was het al min of meer vergeten dat ik ‘m had besteld. En de timing was op z’n zachtst gezegd ongelukkig. Aarzelend liet ik het Manlief zien. Ook zijn gezicht betrok. Een weegschaal! Toeval bestaat niet. Toch?