Geen Steil Punt Oostenrijk

Alsof je door een deurtje gaat en alles achter je laat. Zo voelt het hier. Geen verdriet, geen pijn, geen stress. Alleen plezier en, zoals ze het op de radio zeiden: eine ganze Woche traumhaftes wunderwinterwetter! We genieten tot in de toppen van onze tenen. Als we in de stoeltjeslift zitten op weg naar de top, rijst het idee om onze ervaringen te vereeuwigen op een website. Een naam is snel gevonden: ‘Geen Steil punt Oostenrijk’. Gedurende de dagen die volgen wordt er steeds een nieuwe rubriek toegevoegd. Lekkerste menutips. Kluns van de piste. Fashionmisser van de week. Je moet erbij zijn, maar we lachen wat af. Als het tegen lunchtijd loopt, besluiten we de kortste weg naar het hotel te nemen. Die piste is vaak als eerste afgesloten, omdat hij niet ideaal ligt. Maar alle omstandigheden zijn nu super! Het valt helaas vies tegen. Degene die dit heeft geprepareerd, mag zich met succes ‘Misser van het jaar’ noemen! Een ijzig glad traject met een richel in het midden. Ik eindig vloekend in de tiefschnee. Als ik achter me kijk, ligt Manlief elegant over de sneeuw gedrapeerd, zijn uitrusting overal om hem heen verspreid. Ik probeer naar hem toe te klauteren, maar het is te glad. Als hij kreunend en mopperend weer omhoog gekrabbeld is en naar me toe gegleden, bekijken we de weg voor ons. Een en al ijs. Onmogelijk! Manlief loopt dus een stukje langs de kant naar beneden, terwijl ik met gevaar voor eigen leven en in grote slagen de piste afzak met zijn ski’s in mijn armen. Als het wat verbetert, klimt hij weer op de latten. Broer en Vriend kijken een heel stuk lager toe: zij skiën nu eenmaal veel minder risicovermijdend dan wij. Als we eindelijk weer verzameld zijn, boor ik elk commentaar gelijk de grond in: ‘Dit was even een test voor het youtube-filmpje op Geen Steil Punt Oostenrijk!’ Lachend vervolgen we onze weg naar de lunch. Als je maar plezier hebt. En dat hebben we.