Bergen en dalen

‘Je schrijft niet meer zo vaak.’ Ze zegt het zonder waardeoordeel, constateert het gewoon. Ik knik. Het heeft natuurlijk te maken met het feit dat een van de belangrijkste en meest geliefde onderwerpen er niet meer is. Maar er blijft nog meer dan voldoende over. VanVelzen pubert volop. Ik heb gisteren heel omzichtig een lift losgepeuterd van een collega in verband met een ‘vrouwenprobleem’. Hilarische taferelen die jullie maar wat graag willen lezen. Maar telkens, net als ik wil gaan schrijven, gebeurt er ‘weer iets naars’. Ik weet het, ik focus teveel op de minder leuke en te weinig op de mooie dingen om me heen. En dat heeft dus effect op mijn schrijven. Ik laat het maar even gebeuren. Als het maar genoeg borrelt, gaat het straks weer vanzelf. En terwijl ik dat zit te bedenken, krijg ik een email van een collega. Hij gaat de Alpe d’Huez beklimmen in juni. Vreemd, want hij is niet de eerste die in mijn hoofd opkomt als ik aan sportieve collega’s denk. Ik lees zijn bericht. Een vriend is ongeneeslijk ziek. Staat midden in het leven, net papa geworden. Nog zoveel plannen. Mijn collega leeft mee. Wil niet machteloos toekijken maar er iets aan doen. En gaat dus fietsen voor een goed doel. Bergop! Niet één keer, maar hopelijk drie keer! Ik zet mijn petje er respectvol voor af. En maak gelijk een donatie over. Iedereen kent iemand in zijn of haar omgeving die ditzelfde doormaakt. Soms met kans op genezing, soms tegen beter weten in. Maar altijd vechtend voor nog een stukje toekomst. Het geld is zo hard nodig. Elke euro is welkom. Voor hem een reden om de fiets te pakken (die hij overigens niet eens heeft!) Voor mij een stimulans om weer een stukje te schrijven. Wil jij ook bijdragen? Super! Klik dan hier.