De derde dag

Vroeger was het altijd prijs. We gingen op wintersport. Genoten van de reis, de eerste blik op de besneeuwde bergen, de week die voor ons lag. We konden niet wachten om op de ski’s te staan. Maar de derde dag was een minder leuke dag. Elk jaar opnieuw. Je had spierpijn en het wilde maar niet lukken om die latten onder controle te krijgen. Zonder uitzondering stond er iemand ergens op de dag bovenop een berg te huilen. Spanning, ontlading, de ijle lucht. Dus toen mijn (toekomstige) schoonzusje voor het eerst meeging en in de sleeplift stond met tranen op haar wangen, begrepen wij het wel. We waren inmiddels ‘ervaren skiërs’ (en wisten het beter te verbergen). Jaren later werd ze nog geplaagd: ‘Zeg, ’t is vandaag dinsdag, hoor!’ Woest werd ze erom. Vandaag trof ik mijn moeder snikkend aan. Het gaat sinds een kleine week wat beter. De pijn is niet langer hels en ze kan zich wat soepeler bewegen. Ze is niet meer totaal afhankelijk van haar omgeving. We hebben zelfs al een rondje om het park gewandeld. Maar dat maakt het niet gemakkelijker. ‘Wat beter’ gaat nog steeds tergend langzaam. ‘Ach mammie’, zeg ik troostend: ‘Nu lijk je net op je schoondochter. ’t Is gewoon “de derde dag”. Het gaat wel weer voorbij!’ Een klein glimlachje kwam door de tranen heen. Mijn poging was geslaagd. Nu maar hopen dat mijn schoonzusje het te druk heeft om dit log te lezen!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s