Tentje

‘Heb je wel eens aan een coach gedacht?’ Geschrokken keek ik mijn leidinggevende aan. Het was september of zo, en ik zat volkomen vast in mezelf. Het verdriet om Floppy, de nieuwe werkomgeving, de andere rol, mijn eigen onzekerheid. ‘Praten kan helpen’, voegde ze eraan toe. Maar ik schudde mijn hoofd. Ik zag een sofa voor me. En geitenwollen sokken. Bekende Nederlanders hebben een coach. Mensen die de weg kwijt zijn. Ik toch niet?! Maar ik had het moeilijk. En wende langzaam aan het idee. Samen met mijn collega’s volgde ik een opleiding en met die trainer had ik wel een klik. Na de eerstvolgende sessie bleef ik even hangen. Legde hem het idee voor. En nog voordat ik er erg in had, was er een afspraak gemaakt. Ik lag er wakker van! Oefende legio scenario’s hoe zo’n sessie zou verlopen. Wat ik wel en vooral niet wilde vertellen. Maar eerlijk is eerlijk, er werd wel veel duidelijk tijdens dat eerste gesprek. Er volgden er meer. Ik leerde dat ‘mijn tentje’ een beetje gammel stond na alle emotionele gebeurtenissen. Dat ik met een beetje hulp de tentstokken recht moest zetten. De scheerlijnen aantrekken. En telkens een stukje verder lopen. Het werkte. Sterkte nog: het werkte super! Ik voelde mijn zelfvertrouwen groeien. Zag waarom ik op een bepaalde manier reageerde en kon dan zelf ingrijpen. De zon scheen weer! Maar toen. Toen overleed Olaf. In tranen belde ik Manlief. ‘Mijn tentje stort in!’, huilde ik. ‘Nee joh’, antwoordde hij. ‘Weet je niet meer? We hebben nieuwe tentstokken gekocht. Van die hele stevige. En ik kom logeren. Ik neem wijn mee. En iets lekkers. Maak je maar geen zorgen!’ Toen ik het mijn coach vertelde, viel zijn mond open. ‘Wat heb jij een gouwe vent!’ Ik ging naar de begrafenis. Krabbelde op. Pakte weer aan. En beloofde Manlief op 1 januari om 00.01 uur: ‘We gaan er een vrolijk jaar van maken!’ Tot mijn ontzetting bewoog de aarde op 3 januari opnieuw. En moesten we afscheid nemen van Miranda. Die lieve fijne collega die nog zoveel dromen had. Vandaag was haar uitvaart. Zoveel mooie woorden, zoveel prachtige gebaren. Heel veel collega’s brachten haar een laatste groet. We huilden in elkaars armen. En wensten elkaar veel sterkte. Een paar uur later. Buiten is het donker. Ik lig onder de stretcher. Of mijn tentje veel heeft geleden van deze storm, weet ik niet. Ik durf nog niet goed te kijken. Maar ik voel een warme hand in de mijne. Want Manlief ligt naast me. Het zal even duren. Maar het komt wel goed.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s