Alweer!

Als ik bij de lift sta, zie ik een bevriend collega met een ernstig gezicht telefoneren. Ik vang een naam op van een andere collega waar ik regelmatig mee samenwerk en ‘overleden’. Ze heeft al wat oudere ouders en ik miste haar bij het ‘gelukkig nieuwjaar-wensen’ vanochtend. Och jeetje toch, de arme meid. Ik wacht tot hij ophangt en vraag of het haar moeder of haar vader betreft. Het antwoord brult oorverdovend in mijn oren. De wereld staat weer stil, net als krap vier weken geleden. Kerngezond, 39 jaar oud, donderdag nog gekheid mee gemaakt. Onwel geworden onder de douche, even gaan zitten, overleden. De kraan stond nog aan. Ik wil gillen, schreeuwen, tieren vanuit mijn tenen. De boodschap was door het plotseling overlijden van Olaf al duidelijk. Juist met haar heb ik na de uitvaart staan praten: we stellen niet langer uit tot morgen. We gaan net als een paar jaar geleden weer samen een kookworkshop voor collega’s organiseren bij ons thuis. We gaan genieten van het nu. Maar hoe kun je het leven vieren als je afscheid moet nemen? Miranda, het is niet eerlijk! Olaf heeft zijn hele leven nog in het hem gegeven aantal jaren weten te proppen. Jij was veel rustiger, veel bescheidener. Wat meer op de achtergrond, maar juist daardoor zo enorm gewaardeerd door de mensen om je heen. Jij moest nog heel veel doen. We zullen je zo missen! Het verdriet is zo groot.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s