Ongelooflijk

‘Hé’, zegt Manlief terwijl hij zijn tweets bekijkt: ‘Een van je collega’s schrijft dat een oudcollega plotseling is overleden. Ken je hem?’ Ongelovig kijk ik hem aan. ‘Dat moet een ander zijn met dezelfde naam. Ik sprak hem vrijdagmiddag nog. Hij wenste me sterkte met mijn moeder en een fijn weekeinde. En dinsdag hebben we een afspraak!’ Toch pak ik de telefoon: ‘Maar het zal wel een bizar misverstand zijn, hoor!’, zeg ik nog. Een paar minuten later staat de wereld stil. En heeft Manlief zijn warme armen stevig om me heen geslagen. Onze collega die een paar jaar geleden vertrok naar een tekstbureau waar we regelmatig mee samen werken. En zodoende eigenlijk nog net zo vaak over de vloer kwam als voorheen. Mijn verjaardagswens aan hem van ruim een week geleden zit nog in de bak ‘verzonden items’. Lang zal hij leven. Hij werd 42. Het bleek dus niet meer zo heel lang te mogen zijn. Hij ging sneeuwruimen bij zijn bejaarde buren. En toen was het voorbij. Ik ga naar bed, maar slaap niet. Steeds meer berichten van geschokte collega’s over de social media. Hij was toch kerngezond?! Hij sportte toch intensief?! Hij was afgelopen week een paar dagen grieperig, maar dat was onze halve afdeling ook! Als ik de volgende ochtend op kantoor kom, schieten de tranen gelijk weer in mijn ogen. Vorige week woensdag zat ik daar in de hal met hem in gesprek. Ik licht de receptionist in, die het ook niet kan bevatten: ‘Hij staat hier zeker twee keer per dag, heeft telkens weer met iemand anders een afspraak. Het kan niet waar zijn!’ Ook op de afdeling heerst ongeloof en verdriet. Het is troosten of getroost worden. Samen met een paar collega’s stellen we een overlijdensbericht op namens ons bedrijf. Een van hen zegt: ‘Hij was meer dan een oudcollega of zakenrelatie. Hij was onze vriend.’ Beter dan dat kan ik het niet zeggen. Ik ben geschokt, nog steeds. Mijn gedachten gaan uit naar zijn vrouw en drie jonge kinderen. De dreun die wij voelen, moet voor hen zo ontzettend veel harder zijn aangekomen. Dag lieve, lieve Olaf. Ik hoop dat je me ooit kunt uitleggen waarom dit echt nodig was. Tot dan.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s