Tegenvaller

We waren extra vroeg vertrokken, het zou mistig zijn. Dat viel wel mee, maar er was veel verkeer. Exact op tijd kwamen we in het ziekenhuis aan. Mijn moeder moest nog even bloed laten prikken en kreeg toen haar intakegesprek. De operatie stond gepland op 11 uur. ‘Oh ja’, zei ze nog. ‘Ik heb dus de afgelopen dagen een blaasontsteking gehad. Maar gisterenochtend was het weer goed.’ Ze had voor de zekerheid ook nog telefonisch contact gehad met het ziekenhuis, maar die zagen geen bezwaar. We pakten haar koffertje uit. Hingen haar duster op het haakje. En zaten nog even wat te praten toen de assistent-arts binnenkwam. ‘Ik heb heel vervelend nieuws.’ Om een lang verhaal kort te maken: de operatie ging niet door. De kans dat er nog een (slapende) bacterie in haar lichaam zit die linea recta op de wond en het nieuwe gewricht afgaat, is te groot. De teleurstelling was vele malen groter. Ze had er zo tegenop gezien. Nu duurde het nog langer. De hele weg naar huis rinkelde de telefoon en kwamen sms-jes binnen. Iedereen leefde mee en had kaarsjes gebrand op de goede afloop. Tevergeefs. Toen we eindelijk aan de koffie zaten, zei ze dapper: ‘Ach, misschien hebben die kaarsjes toch gewerkt. En me juist behoed voor een rampzalig resultaat!’ We gaan ervoor. Nog steeds.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s