Meisjes met rode haren

‘Die is leuk!’ Naast me bij de bakker staat een meisje in de rij. Ze is een jaar of zeven en heeft van nature rood haar. We zijn nog niet aan de beurt. Ze ziet dat ze mijn aandacht heeft en wijst. Op de toonbank staan chocolade Zwarte Pietjes en Sinterklazen. ‘Maar hij is er toch nog niet’, zeg ik opvoedkundig verantwoord. Ze knikt ijverig. ‘Hij stuurt altijd een paar Zwarte Pieten vooruit. Ik zag er een vanochtend in onze schoorsteen!’ Even is het stil. Dan gaat ze verder. Ze logeert bij oma. En die heeft haar naar de bakker gestuurd. Met een briefje. Ze vertrouwt me toe dat ze nog niet zo goed kan lezen. Dus dat ze het heeft onthouden. Ik lees hardop voor. ‘Een casino …. Welke kleur?’ Ze haalt haar schouders op. Dat is blijkbaar oninteressante informatie. ‘Ha’, ga ik verder, ‘een tompoes of iets anders.’ Ze knikt weer. ‘En dan wil ik er zoeen.’ Weer krijgen de chocolade figuurtjes een hebberige blik. ‘Misschien vindt je oma dat wel niet zo lekker’, probeer ik nog. Maar ik heb geen schijn kans. De tompoes (of iets anders) is voor haar. Als we aan de beurt zijn, wordt eerst de Sinterklaas in veiligheid gesteld. Terwijl ik mijn bestelling opgeef, zie ik haar worstelen. Haar geheugen laat haar in de steek. ‘Een casino wit en een pak melk’, zeg ik snel tegen de bakker. ‘Ze heeft een briefje bij zich’. De bakker lacht en knipoogt. Zij lacht en streelt het chocolade figuurtje. Wat het zwaarst is, moet het zwaarst wegen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s