Dat wordt (weer) opereren

We waren vol hoop en verwachting. Maar helaas: de operatie waarbij mijn moeder een versterkend schnitzeltje in haar schouder kreeg, loste het probleem niet op. Dat was toen. Vandaag is nu. Pijnstillers werken nauwelijks meer. Het is tijd. De hoogste tijd voor de volgende stap. Ze krijgt een nieuw schouder-gewricht. Haar eigen arts heeft de operatie al honderden keren uitgevoerd. Hij wordt als een van de beste ter wereld beschouwd en werkt gewoon in Hilversum. Via een webcam leert hij artsen in Nieuw Zeeland de fijne kneepjes van het vak. Ze is dus in goede handen. Letterlijk. Maar het is toch ‘best spannend’. Gisteren kwam het telefoontje: volgende week woensdag is ze welkom. Een paar dagen ziekenhuis en een week of zes revalideren. De controle even uit handen geven en vertrouwen op de welwillende omgeving. Op de tanden bijten. Maar dan is ze ook weer als nieuw. We komen er wel met z’n allen. En ik, die nog steeds zwaar onder de indruk is van een navelbreukoperatie op mijn zevende, ik ben hartstikke trots op haar dat ze het aandurft en doorzet!