VanVelzen

En ik had het nog zo gezegd: ‘We nemen niet allerlei troeperige souvenirs mee naar huis!’ Het bleef bij een theeknijper en een set beddenlakens (in de handbagage). Eenmaal thuis bleek dat ik toch nog een souvenir had meegenomen: een klein maar onmiskenbaar griepvirus. Gecombineerd met een migraine-aanval zat er niets anders op dan een paar dagen bed te houden. Een avondje kermis werd afgezegd, net als een paar belangrijke zakelijke afspraken. Een dagje sauna met vriendinnen: vergeet het maar! En thuis is het overdag nog steeds zo leeg zonder Floppy. Ik werd er sikkeneurig van. En al verdrietig klagend tegen Manlief, kwamen we eigenlijk op het idee. Ooit was Slopersbedrijf Bertje gevestigd in onze woning. Hij ging logeren en vloog van daaruit naar warme landen. Af en toe krijgen we een bericht dat hij is gezien, liggend onder een parasol met een leuk vrouwtje naast ‘m. Maar er was dus ruimte voor een nieuw filiaal. De buurman annex dierenwinkel had toevallig nog een jonge agaporis in het assortiment. En zo woont VanVelzen sinds vanochtend bij ons. Hij is klein van formaat, heeft een machtig stemgeluid en een hoge aaibaarheidsfactor. ’t Is geen nieuwe Floppy, daar zijn we nog niet aan toe. Maar het is niet meer zo stil in huis. Integendeel!

PS: Merken dat het aanroepen toch wel enige gewenning vraagt. Twijfelen nu over omdopen in Klukkluk. Hij luistert toch (nog) niet naar z’n naam.

PPS: Hebben goed gesprek gehad. Hij vindt zijn naam megavet. Dus het blijft VanVelzen.