Ontroerend weerzien

Toen we voor het eerst in Edinburgh kwamen, hoorden we over de legende van de Skye-terriër Bobby. Het hondje dat zijn baas John Gray twee jaar lang had gekend. En na diens dood twaalf jaar lang op zijn graf treurde. Disney heeft er een film over gemaakt. We bezochten zijn grafsteen en legden er een gedichtje bij. Met mijn stille wens: pas een beetje op mijn hondje. Natuurlijk werd mijn schoonmoeder tijdens onze vakantie meegesleurd naar deze plek. Greyfriars is ook een mooi en indrukwekkend kerkhof. Toen we weer bij Bobby’s graf stonden, had ik het even moeilijk. Bobby had woord gehouden en mijn wens vervuld. Floppy is bijna 18 geworden. Maar het gevoel dat er dit keer geen hond thuis op je wacht, drukte zwaar. We hebben een lekker drankje genomen in Bobby’s bar om de brok in onze keel weg te slikken. Net als Bobby heel lang geleden, als hij het graf van zijn baasje had bezocht.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s