Zon, zee en dakterrashutjes

‘Goh’, mopperde ik afgelopen week tegen Manlief. ‘Het zit de laatste tijd ook niet mee. Of ik ben ziek. Of afwezig. Mijn schouder gooit roet in het eten. Of ik heb het heel druk met andere dingen. En als ik dan een keer tijd heb, dan regent het. Maar het strandhutje (lees: dakterrasschuurtje) moet echt in de beits voor de winter!’ En alsof iemand daarboven het opving en er ook iets mee kon en wilde doen: vandaag krijgen we nog een laatste dag zomer in de herfst. Ik had het etablissement vooraf stevig in het plastic verpakt, zodat het hout goed droog zou zijn. En ging gelijk na het ontbijt aan de slag. Buurvrouw hing af en toe over haar balkonreling om tips van bovenaf te geven. En Manlief zorgde voor regelmatige versnaperingen. Aan het eind van de middag was het klaar. Het resultaat is grandioos. Hoe het weer de komende maanden ook zal zijn: ons dakterras heeft voortaan een (op)vrolijk(end) kleurtje!