Ochtendhumeur

En ik had het nog zo gezegd: ‘Kom gezond weer terug, en besteed geld voor souvenirs gewoon lekker aan jezelf!’ Ze kwamen terug, gezond en wel. Maar met cadeautjes uit Amerika. Een prachtig hardloopjack en -shirt voor Manlief, waarmee hij gelijk de eerste wedstrijd al een persoonlijk record liep. En voor mij een schitterende pyjama van thermostof. Ik sliep heerlijk die eerste nacht. Maar de tweede nacht had ik keelpijn. Moest ik hoesten en lag maar te draaien en te woelen. Er heerst bij ons op de afdeling een akelige griep, waar niemand tegen bestand lijkt. Zoals een volop snotterende collega opmerkte: ‘Het “knock me down and kill me quick”-virus.’ Toen de wekker ging, was ik dan ook absoluut nog niet uitgeslapen. Maar de plicht riep, nogal nadrukkelijk. Dus ik liep naar de badkamer, totaal niet tevreden met mezelf en de wereld. Daar schoot ik in de lach. Want er stond een boos fronsende vrouw in een roze pyjama naar mij te kijken. Met in blauwe letters de tekst: “I don’t do mornings”! Zelden zo snel afscheid genomen van een ochtendhumeur.