Collecteren

Het is collecteweek voor het Koninklijke WilhelminaFonds. We zijn nu al een jaar of acht vrijwiller en inmiddels kent ons ons wel zo’n beetje. We weten welke huizen je net zo goed over kunt slaan, omdat je nooit iets krijgt (met uitzondering van soms een snauw: ‘Ik zei toch “nee!”‘) En waar ze je zelfs bedanken dat je er je uren in stopt! Manlief heeft een vrije dag, dus zodra ik mijn thuiswerkplek afsluit, gaan we op stap. Het geld is harder nodig dan ooit, dus we nemen ons voor om geen enkel huisnummer over te slaan. En desnoods tegen beter weten in toch aan te bellen. Bij de meeste van die adressen bieden ervaringen uit het verleden helaas toch garantie voor de toekomst. Maar gelukkig geven anderen gul. En wordt de bus snel zwaarder. Dan kom ik bij ‘mijn beruchte locatie’. Een oudere vrouw die me jaar in, jaar uit wegjaagt. Ditmaal opent iemand anders de deur. Is ze verhuisd? Maar nee, het antwoord luidt: ‘Mijn moeder geeft niet, sorry!’ Dan klinkt er een stem uit de woonkamer. ‘KWF, moeder’, antwoordt de dochter met een zucht. Weer horen we een stem, gebiedend. De dochter verontschuldigt zich en loopt naar binnen. ‘Maar moeder, u heeft hier een euro, dat is toch ook goed.’ Blijkbaar is de oudere dame een andere mening toegedaan. En even later wordt met duidelijke tegenzin een briefje van 20 euro in de bus gestopt. Ik ben perplex, maar bedank haar allerhartelijkst. Ze lacht als de bekende boerin en sluit de deur. Ik huppel bijna het pad af naar het hek. De aanhouder wint! Voor het goede doel!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s