Komt goed!

Tijd vliegt voorbij, of je het nou naar je zin hebt of niet. Tijd is niet tastbaar, niet te sturen, niet te beïnvloeden. Vandaag is het 21 jaar geleden dat we afscheid moesten nemen van mijn vader. Mijn broer heeft hem nu net zo lang wel gekend als moeten missen. Ik denk er de laatste tijd vaker aan. Nog een paar jaar, dan ben ik net zo oud als hij was. Maar wat was dat jong! Ontstellend jong. Veel jonger dan dat ik toen in de gaten had. Toch is er naast een stille traan ook ruimte voor een glimlach. En soms een vraagteken: hoe zou hij zijn geweest als opa? Zijn we geworden zoals hij verwacht, gehoopt had? Na het werk haal ik mijn moeder op en rijd naar mijn broer. We kletsen over hun reis binnenkort naar Amerika. En over het toch eigenlijk onverwachte succes van Flopperietjes. Als mijn nichtje te eten krijgt, komt mijn broer naast me zitten op de bank. We spelen ‘op leven en dood’ een spelletje ‘Vier op een rij’ met zijn iPod Touch. Ik laat hem winnen (oké dan, ik verloor, maar geel is ook een heel lastige kleur op zo’n klein schermpje!) Als we naar huis gaan, knuffel ik mijn schoonzusje extra hartelijk. Want zoals een pas gestorven collega ons meegaf: ‘Het is zoals het is. Dus leef je leven. Komt goed!’