Pijnlijk

‘Da’s dus niet zo mooi!’ De fysiotherapeut fluit tussen zijn tanden. Mijn schouder zit muurvast, met bijbehorende pijn. De slijmbeursontsteking is over. Maar er zit nauwelijks beweging in het gewricht er omheen. Hij probeert verschillende houdingen en ziet aan mijn gezicht dat ik daar helemaal niet blij mee ben. ‘Tja’, zegt hij. ‘Als ik nu niet ingrijp, krijg je een frozen shoulder. Die moeten ze onder narcose losbreken. Ik kan dat nog voorkomen. Maar die behandeling is nogal gemeen.’ Ik ken hem al heel lang en vertrouw hem volkomen. Dus ik zet me schrap. Binnen tien minuten is de handdoek waarop ik lig drijfnat van het zweet. ‘Gemeen’ dekt de lading niet! De fysio praat intussen over koetjes en kalfjes om me af te leiden. Tevergeefs. Als hij tevreden is (over mijn mening zullen we het verder maar niet hebben), zegt hij dat hier waarschijnlijk wel een reactie op komt. Welke pijnstillers ik kan slikken. Maar dat ik koste wat kost nu moet blijven bewegen. Ook als dat pijn doet. Hij maakt een vervolgafspraak voor volgende week. ‘Had je nou niet een of ander ingenieus instrument dat je in plaats hiervan had kunnen gebruiken?’, vraag ik hem terwijl ik probeer om mijn jas aan te trekken. ‘Ja hoor,’ antwoordt hij. ‘Een hamer. Maar dat had net zo’n pijn gedaan!’