Nou zul je ’t hebben

Hij had het al een paar keer gevraagd: ‘Hebben ze zich nu al ingeschreven?’ Mijn moeder had iedere keer ontkennend geantwoord. Maar ik was thuis toen hij ons ‘buitentoilet’ in elkaar kwam zetten. En was een gemakkelijke prooi. Al mijn bezwaren en argumenten tegen werden zonder meer de grond in geboord. ‘Jullie lopen nu al bijna een jaar. Het is tijd voor een wedstrijd. Dat woord klinkt zwaarder dan het is. Het gaat gewoon om een gezamenlijke run.’ En dus start ik op mijn vrije zondag internet op. Bekijk het parcours. Pieker even over de afstand. Glimlach om ‘Bij voorinschrijven krijg je een lager startnummer, dat staat ook mooier!’ En schrijf me zuchtend in. Ik heb nog niet een keer vijf kilometer gelopen. Zit pas op ‘ruim vier’. Maar het duurt nog een paar weken. En Manlief doet ook mee. Zul je zien, staan we daar straks als groentjes tussen de cracks. Maar zoals mijn oma altijd al zei: ‘Het meedoen telt, niet het winnen.’ Mijn oog valt op het record van vorig jaar: 5 kilometer in ruim 18 minuten. Slik. Wish me luck!