Miscommunicatie

Ik loop en ik loop. Mijn benen bewegen en mijn gedachten malen. Weer afscheid van een collega na een kansloze strijd. Ik mocht ‘m graag. Zei hem gedag als ik hem in de gang tegenkwam. Hij maakte altijd een grapje. En werkte bijna net zo lang als ik bij ons bedrijf. Ik loop en ik loop. Mijn armen bewegen en mijn gedachten malen. Hij was het hoofd van de afdeling die een paar maanden geleden afscheid moest nemen van een jonge collega. Zo oneerlijk, zo zwaar. Ik loop en ik loop. Mijn voeten laten kilometers asfalt achter zich en mijn gedachten malen. De neef van Manlief kon niet langer vechten tegen zijn ziekte. Hij liet een jong gezin achter. Te vroeg, te snel. Ik loop en ik loop. Zweetdruppels vermengen zich met mijn gedachten. Ik mis Floppy nog steeds zo verschrikkelijk. Het is goed zo, hij was op. Hij had een mooi leven en een mooie dood. Maar het is zo stil in huis. Ik kan maar niet wennen aan zijn lege plek. Dan schiet een bijzondere gedachte me te binnen. Op de kerstkaarten vorig jaar schreef ik de wens dat 2010 een saai jaar zou worden. We hadden na het hartinfarct van Manlief vooral behoefte aan rust. Waarschijnlijk miscommunicatie daarboven. Zal dit jaar vragen of we er allemaal nog mogen zijn in 2012.