Reacties

Masha informeerde ons per email dat het reactie-tool niet meer werkt. We wilden jullie niet confronteren met de SPAM-vraag: ‘Hoe heet onze hond Floppy’. Vandaar dat we het hebben verwijderd. En ons er niet van bewust waren dat het filter nog steeds aan stond. Manlief heeft de vraag nu weer teruggezet. Deze wordt veranderd, hij is te pijnlijk, maar ook daar nemen we onze tijd voor. We stellen alle meelevende, lieve en begripvolle reacties zo enorm op prijs. Marian, bedankt dat je Floppy de weg hebt gewezen naar de regenboogbrug. Het geeft net dat beetje troost wat we nodig hebben om door te gaan. Het komt wel goed. Het heeft tijd nodig. En die hebben we genoeg. Bedankt!

Zo moeilijk

Een half uur voor de komst van de dierenarts stort ik in. Ik smeek manlief om hem af te bellen. Maar achter me hoor ik het hijgen van Floppy. We moeten doorzetten. De dierenarts is wat te laat, maar komt te snel. Als hij binnen komt, schrikt hij zichtbaar. Ik wilde hem vragen om Floppy nog een keer te onderzoeken, echt zeker te weten dat er geen keuze meer is. Maar zijn gezicht zegt genoeg. Hij neemt een kopje koffie aan en geeft Floppy dan zijn eerste spuitje. We zitten op de grond om hem heen. Hij zakt zachtjes weg in de armen van manlief en legt zijn hoofd op mijn handen. Een kwartiertje later is het voorbij. We leggen hem in zijn mandje, het is net of hij slaapt. Hij is nog zo zacht en warm. We drinken nog meer koffie en bladeren door de heel vele foto’s. Af en toe streel ik hem, bijna gedachteloos. Als het tijd is om naar het dierencrematorium te vertrekken, leg ik een doek over hem heen. En til hem zelf in de auto. Je moet goed kijken om zeker te weten dat hij niet ademt. Bij Viviana zegt een mevrouw verbaasd dat ze nauwelijks kan geloven dat hij bijna 18 was. Hij ziet er nog zo mooi uit. Dan is het tijd voor het definitieve afscheid. Ze vraagt of we soms liever nog een keer terug komen, maar dat wil ik niet. Ik huil tot ik geen tranen meer over heb, met de armen van mijn moeder en manlief om me heen. De thuiskomst is enorm zwaar. Het huis is niet meer veilig, warm en vertrouwd. Ik kwam hier achttien jaar geleden wonen, met Floppy als zes weken oude pup. Broer neemt me in zijn armen, en weer zijn er tranen. Ik hoor Floppy, zie hem om de hoek verschijnen. Ook manlief is radeloos van verdriet: ‘Hoe kan zo’n klein hondje nou zo’n gat veroorzaken!?’ Mijn moeder zorgt voor koffie, voor wijn en voor het eten. Ik zie het aan, heb de energie niet om te helpen. Terwijl ook zij intens verdrietig is. Halverwege de avond zijn we alleen. We lopen voortdurend tegen rituelen op: zijn lege mand, een vergeten speelgoedbal, geen kluifje meer bij de koffie, geen extra keer buiten zetten, geen laatste avondwandeling. Met onze armen dicht om elkaar heen vallen we in slaap. We komen hier wel doorheen. Maar het is zo moeilijk. De pijn is zo groot.