Collegiaal

Het is vrijdagmiddag. Vandaag neemt een collega vervroegd afscheid. Door zijn beslissing was er tijdens de recente reorganisatie ruimte voor een andere collega om te blijven. Ik mag ‘m graag, ken hem al lang. Hij zit in de buitendienst, regio Zwolle. En daar neemt hij afscheid. Dus stap ik in de auto voor een lange rit. Floppy rijdt voor de gezelligheid mee. Het is best druk op de weg en soms staan we stil. Als ik aankom op de feestlocatie, is de receptie net begonnen. Een hartelijke omhelzing maakt de lange rit goed. Ik drink een drankje en klets even met collega’s die ook een behoorlijke tijd in de auto hebben gezeten. ‘Het is niet anders en voor hem heb ik het gewoon over’, zegt een van hen. En ze heeft gelijk. Ik wil Floppy niet te lang alleen laten zitten in de auto, dus een half uurtje stap ik alweer in de auto. Als ik in een stevige file bij Utrecht terecht kom, denk ik na over de woorden van mijn collega. Er zijn mensen voor wie ik nog een 10 km rijd. Maar ik heb absoluut geen spijt van mijn beslissing: 4,5 uur in de auto om afscheid te nemen van die ene speciale collega: je hebt het er gewoon voor over.