Gesloopt

Gisteren stond in het teken van slopen. Vandaag gaan we opruimen. Dus zodra manlief tekenen vertoont van ontwaken, sta ik in de startblokken. Natuurlijk, het is zondag, de Dag des Heeren, dus eerst genieten we van een ontbijt in goede harmonie met een aansluitend kopje koffie. Maar dan geht’t loss! De bloembakken, de pergola, de tuinset, de kapotte potten en planten, de terraskachel, het vogelhuisje: alles gaat via de trap naar beneden hup de achterbak van de auto in. Mijn moeder heeft haar voortuin geheel belangeloos tijdelijk ter beschikking gesteld. Uiteraard kunnen we al het puin ook bij ons laten ophalen door de gemeente. Maar in een winkelstraat is dat gewoon wat lastiger. En met een paar keer heen en weer rijden is alles opgeruimd en netjes. Zelfs de totempaal met de weggerotte voetjes is verkast. Als we ons eindelijk weer voorzichtig op de bank laten zakken, zucht ik heel moe maar ook zeer voldaan: ‘Het is op zich best leuk, dat slopen. En je hebt ook absoluut veel eer van je werk. ’t Is alleen jammer dat je je zelf ook zo gesloopt voelt na afloop!’