Hondentaal

Sydney ligt languit op de grond te slapen. Buiten blaft een hond. Normaalgesproken tilt ze hooguit haar kop op en negeert ze het verder. Maar dit keer staat ze met één sprong op vier poten. Om vervolgens een sprint naar en gelijk maar door ook op de bank bij het raam te trekken. Woest blaft ze terug. Dan holt ze naar de gang en gaat daar nog een keer uitgebreid staan blaffen. Na een paar minuten komt ze nog namopperend terug naar de huiskamer. Ze draait een rondje en neemt haar plekje weer in. Na een laatste ‘hmpf’ sluit ze haar ogen en valt weer in slaap. Ik zie haar niet vaak zo boos. En ben nu toch wel heel benieuwd wat die andere hond daarbuiten heeft gezegd. Misschien wel dat ze een dikke kont krijgt! Dat ligt bij de meeste vrouwen gevoelig. Of het nu een mens of een hond betreft!