Afscheid

Waar je ook kijkt, overal in de kerkbanken zie je pakjes zakdoeken klaar liggen. De zon schijnt door de gebrandschilderde ramen. Een lieveheersbeestje vliegt door het gangpad. Vandaag nemen we afscheid van onze collega. De kerk is afgeladen vol, geen plek is onbezet. Wat zou ze dit fijn hebben gevonden. Als ze naar binnen wordt gereden, geflankeerd door collega’s en vrienden, rollen de eerste tranen. Ze heeft zelf de hele dienst nog geregeld. De muziek gekozen, de sprekers gevraagd. Haar laatste wens was dat de aanwezigen na afloop een compleet beeld van haar zouden hebben. Haar vader, haar vriendinnen, haar beste vriend en haar collega’s vertellen. Soms vechtend met hun eigen verdriet bewijzen ze haar welverdiende eer. Er is ruimte voor vertedering, voor een glimlach en weer die traan. Als laatste leest de mevrouw die de uitvaart begeleidt haar afscheidsbrief voor. Ze beschrijft haar ziekte, haar wanhoop maar ook alle mooie momenten, de vele blijken van vriendschap en genegenheid. Ze was nog lang niet uitgeleefd, maar zoals ze zelf zei: ‘de koek is op’. Buiten lopen we met onze armen om elkaar heen in de zon terug naar ons eigen leven. Je bent pas dood als niemand meer over je praat. Zij zal nog een hele tijd leven!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s