Doelstelling

Ons project ‘walk to run’ vordert gestaag. We houden ons strak aan het schema met als doel zo een goede basis op te bouwen. Het ‘wandeltempo’ is stevig, het hardlopen indrukwekkend. Met mijn inspannings-astma ben ik er nog trots op ook dat ik in een sessie al tweemaal drie minuten kan hardlopen zonder op apegapen te liggen. Ik kan nauwelijks wachten om te weten hoever ik over mijn eigen grenzen kan kijken. Maar dat is voor later. Vandaag logeert Sydney bij ons. En zij is wel te porren voor wat inspanning. Sterker nog, ze vindt het machtig! Ze loopt tijdens het wandelonderdeel keurig ‘stevig door’ tussen ons in. Maar als het tijd is voor het hardlopen ziet ze met groeiende onrust dat manlief zich verder en verder van ons verwijdert. Zijn tempo ligt hoger dan het mijne, ik ben eraan gewend. Maar Sydney vindt het helemaal niks. Even blijft ze aan de riem naast me lopen. Maar dan zet ze de achtervolging in. Ik heb geen keuze, ik word door haar voortgetrokken totdat we manlief hebben bereikt. Pas dan pakt ze het normale tempo weer op. Als we de resultaten even later op de computer uitlezen, vertoont mijn lijntje bizarre uitspattingen. Het kan Sydney allemaal niks schelen. Zij heeft een heel ander einddoel op het oog: samen uit, samen thuis!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s