Statusgevoelig

We betalen in deze stad veel hondenbelasting. Al bijna 18 jaar lang valt er aan het begin van het jaar een envelop van de gemeente op de mat. Ooit ben ik de discussie aangegaan. En heb die zoals verwacht jammerlijk verloren. Dat je betaalt omdat je vervuilt, daar kan ik me iets bij voorstellen. Maar dat bedrag is onder andere bedoeld om in elke buurt een uitlaatveld te hebben. En om die poepveldjes schoon te houden. Laat me je dit zeggen: ze heten niet voor niets zo. Sidney en Floppy lopen er met een grote boog omheen. En dus hebben manlief en ik standaard plastic zakjes op zak. Het hondenvoer is dusdanig van samenstelling dat er stevige compacte drollen worden geproduceerd die je zonder probleem kunt oppakken en in de gemeentelijke vuilnisbakken deponeren. Niettemin krijgen we regelmatig commentaar van voorbijgangers die minder met honden hebben. Zo ook de wijk tegenover het huis van mijn moeder. Het zijn superdeluxe huizen met een fors prijskaartje. Afgelopen week liep ik met de honden over de grasstrook langs de stoep. Sidney draaide een paar rondjes en ging er toen op haar gemak voor zitten. Op dat moment liep een bewoonster voorbij. Ze trok een vies gezicht en keek mij fronsend aan. Ik knikte haar toe en haalde alvast nadrukkelijk een plastic zakje tevoorschijn. Maar dat was blijkbaar niet voldoende. ‘We hebben dat liever niet, dat u uw hond in onze wijk uitlaat!’ zei ze enigszins intimiderend. Ik zuchtte. En merkte pas toen het te laat was dat ik hardop had geantwoord: ‘Tja, ze poept nu eenmaal graag op stand!’