De hel van 2009

Precies twee dagen sneeuw in Nederland en het journaal spreekt over sneeuwellende. Als ik met gloeiende wangen stevig ingepakt op weg ben om de hond van mijn moeder uit te gaan laten, geniet ik van elke stap. Een auto probeert tevergeefs over een drempel heen te komen. Samen met een aantal andere voorbijgangers geven we de auto een zetje. Iemand moppert: ‘Ze zouden winterbanden ook in Nederland verplicht moeten stellen!’ Ik lach. Omdat het een keer echt sneeuwt in Nederland gelijk het hele beleid omgooien? De NS en Prorail zitten elkaar weer in de haren en wijzen met beschuldigende vingers naar de ander. Ik maak prachtige foto’s van Floppy die tot zijn knikkende knieen in de sneeuw staat: ‘Zo kan ik niet poepen, hoor!!!’ Een vriend belt: hij heeft een forse lekkage door een gesprongen leiding. In Rusland liggen ze aan het strand bij -11. Inderdaad, de hel van 1963 verbleekt bij het zien van dit alles. En als Sidney een duik neemt in een sneeuwhoop, schater ik het uit. Van haar zwarte krulletjes is niet meer te zien. Sneeuwpret of sneeuwellende? Het is maar net hoe je het bekijkt.